ถ้าวันหนึ่งเราป่วยติดเตียง…แล้วไม่มีใครมารับกลับบ้าน

คำถามนี้ฟังดูโหด แต่คนวัยทำงานทุกคนควรถามตัวเองสักครั้ง

Admin ไปดูรายการใหม่ PING PING Talk ทางช่อง SET Zooom In ของตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย ที่มี อาจารย์ปิง ผศ.ดร.ธนาวัฒน์ สิริวัฒน์ธนกุล, คุณประกิต สิริวัฒนเกตุ และ MJ จอย โสภา ทุกวัน จันทร์ - ศุกร์ เวลา 12.30 น.

มาคุยกันในประเด็นข่าวผู้ป่วยติดเตียงที่ถูกนำส่งโรงพยาบาล แต่เมื่อถึงเวลาจะกลับบ้าน กลับไม่มีคนพร้อมรับกลับไปดูแล
 

ข่าวนี้ทำให้หลายคนรีบถามว่า
 

“ลูกหลานไปไหน?”
“ทำไมครอบครัวถึงทำแบบนี้?”
 

แต่พอฟังรายละเอียดมากขึ้น เรื่องไม่ได้ง่ายขนาดนั้นครับ
 

กรณีที่เป็นข่าวมีทั้งปัญหาความสัมพันธ์ในอดีต สุขภาพของผู้ดูแล ภาระรายได้ และข้อจำกัดในการดูแลผู้ป่วยที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ จนหน่วยงานภาครัฐต้องเข้ามาช่วยหาทางดูแลต่อ (www.thairath.co.th)

เพราะฉะนั้น ก่อนจะตัดสินว่าใครใจร้าย

ลองเปลี่ยนคำถามเป็นว่า
 

ถ้าวันหนึ่งคนบนเตียงเป็นเรา
ครอบครัวเราจะรับมือไหวไหม?
 

นี่ต่างหากที่น่ากลัว
 

เราใช้เวลาวางแผนว่าเกษียณแล้วจะไปเที่ยวไหน
จะซื้อบ้านหลังไหน
จะมีเงินใช้เดือนละเท่าไร

แต่ไม่ค่อยมีใครเขียนในแผนว่า
 

“ถ้าช่วงสุดท้ายของชีวิต เราไม่ได้ติดเที่ยว แต่ติดบ้าน และสุดท้ายติดเตียงล่ะ?”
 

ตอนนั้นค่าใช้จ่ายอาจไม่ได้มีแค่ข้าวสามมื้อ
 

แต่มีค่าคนดูแล
ค่าปรับบ้าน
อุปกรณ์การแพทย์
ผ้าอ้อม
ยา
เดินทางไปโรงพยาบาล
กายภาพ
และที่แพงที่สุดอาจไม่ใช่เงิน
 

แต่คือ เวลาของคนในครอบครัว
 

ลูกอาจรักเรามากครับ
 

แต่เขาก็มีงาน
มีลูกของเขา
มีหนี้
มีชีวิตของเขา
 

คู่ชีวิตอาจอยากดูแลเรา

แต่ถ้าวันนั้นเขาอายุ 75 เหมือนกัน สุขภาพก็อาจไม่เหลือแรงพอจะพลิกตัวเราได้แล้ว
 

คำว่า

“เดี๋ยวลูกดูแล”

จึงไม่ควรเป็นแผนเกษียณครับ

มันควรเป็น “โบนัสจากความรัก” มากกว่า “แหล่งเงินทุนหลักของชีวิต”

แล้วต้องเตรียมอะไร?

อย่างแรก อย่าวางแผนเกษียณแค่วันที่ยังแข็งแรง
 

ลองแบ่งชีวิตหลังเกษียณออกเป็น 3 ช่วงง่าย ๆ

ช่วงติดเที่ยว — ยังแข็งแรง ใช้ชีวิตได้เต็มที่
ช่วงติดบ้าน — เดินทางน้อยลง ต้องพึ่งคนอื่นมากขึ้น
ช่วงติดเตียง — ค่าใช้จ่ายด้านสุขภาพและการดูแลอาจกลายเป็นเรื่องใหญ่ที่สุด
 

เงินแต่ละช่วงไม่จำเป็นต้องใช้เหมือนกัน
 

อย่างที่สอง เตรียมเงินสำหรับการดูแลระยะยาวแยกไว้

อย่าเอาเงินทุกบาทไปคำนวณแค่ค่าอาหารหลังเกษียณ

เพราะถ้าช่วงสุดท้ายต้องใช้ผู้ดูแลเดือนละหลายหมื่น แล้วลากยาวหลายปี
 

เงินที่เราคิดว่า “พอแล้ว”

อาจไม่พออย่างที่คิด
 

อย่างที่สาม ดูสิทธิของตัวเองให้ครบ

ประกันสุขภาพ
ประกันสังคม
บัตรทอง
สวัสดิการข้าราชการ
ประกัน Long-term Care ถ้ามี
รวมถึงหน่วยงานและระบบดูแลผู้สูงอายุในพื้นที่
 

อย่ารอให้ถึงวันเกิดเหตุ แล้วให้ลูกเป็นคนเปิด Google หาแทนเราทั้งหมด

และสุดท้าย
 

คุยกับคนในบ้าน

เราอยากได้รับการดูแลแบบไหน
ถ้าอยู่บ้านไม่ได้จะยอมเข้าสถานดูแลหรือไม่
เงินอยู่ที่ไหน
ประกันมีอะไร
เอกสารสำคัญใครรู้บ้าง
 

บทสนทนาแบบนี้อาจไม่สนุก

แต่ดีกว่าให้ทุกคนต้องตัดสินใจแทนเราในวันที่เราไม่มีแรงพูดแล้ว

เรื่องนี้ไม่ได้มีไว้ทำให้เรากลัวแก่ครับ
 

ตรงกันข้าม

มันควรทำให้เรารู้สึกว่า
 

วันนี้เรายังมีเวลาจัดการอะไรได้อีกเยอะ

ยังออมเพิ่มได้
ยังทำประกันได้
ยังดูแลสุขภาพได้
ยังคุยกับครอบครัวได้
ยังออกแบบชีวิตช่วงปลายได้
 

เราอาจควบคุมไม่ได้ว่า วันหนึ่งจะป่วยหรือไม่
 

แต่เราควบคุมได้ว่า

ถ้าวันนั้นมาถึง เราจะฝากภาระทั้งหมดไว้กับความรักของคนข้างหลังอย่างเดียวหรือเปล่า

เพราะการวางแผนการเงินที่ดี

ไม่ใช่แค่ทำให้เรามีเงินใช้ตอนเกษียณ

แต่คือทำให้คนที่เรารัก
 

ยังรักเราได้เต็มที่
โดยไม่ต้องหมดแรง หมดเงิน และหมดทางเลือกไปพร้อมกัน
 

และถ้าวันนี้คุณยังไม่ได้เตรียมเรื่องนี้เลย

ไม่เป็นไรครับ
 

อย่างน้อยวันนี้เราเริ่มถามคำถามนี้แล้ว

บางครั้งแผนที่ดี
ก็เริ่มจากคำถามที่เราไม่เคยอยากถามตัวเองมาก่อน
 

— ด้วยความห่วงใยจาก ThaiPFA

#ผู้ป่วยติดเตียง #วางแผนเกษียณ #LongTermCare #วางแผนการเงิน #ThaiPFA

ขอบคุณข้อมูลจาก SETzooomIN
 

มาร่วมเป็นส่วนหนึ่งของการเปลี่ยนแปลง เพื่อทำให้คนไทยมีชีวิตที่ดีขึ้น กันนะครับ